امروز برای تهیه گزارشی از سمینار" نگاه اجتماعی_ سیاسی به منافع ملی" به دانشگاه تهران رفته بودم.این سمینار سخنرانان مختلفی داشت اما تاکید تقی آزاد ارمکی در سخنرانی خود به " آماده انفجار بودن مردم ایران" شاید جالب ترین نکته ای بود که در این سمینار توجه ام را جلب کرد. ارمکی در مقام یک جامعه شناس رفتار اجتماعی مردم ایران را در ماه ها و روزهای اخیر بسیار عجیب توصیف کرد. به اعتقاد این استاد دانشگاه این روزها مردم بیشتر در لاک خود فرورفته و به همان میزان از ساختار حکومت و البته جامعه فاصله می گیرند. فاصله ای که به گفته ارمکی نوعی انفجار اجتماعی را در آینده به همراه خواهد داشت.

آزاد ارمکی کاملا درست می گفت. هرچند معروف است که کنش اجتماعی و سیاسی مردم ایران غیرقابل پیش بینی است اما به اعتقاد من بروز همین رفتارهای غیرقابل پیش بینی درواقع پیش لرزه های یک انفجار بزرگ است. اما نمی دانم چرا از این مسئله مطمئن هستم که حتی در صورت وقوع این انفجار اجتماعی بازهم مردم ایران که البته من نیز شاملش می شوم نمی دانند چه می خواهند و فقط در یک چیز اتفاق نظر دارند: آنها خوب می دانند که چه چیزی را نمی خواهند!

فرید ذکریا توصیف زیبایی درمورد رفتار اجتماعی_ سیاسی مردم خاورمیانه دارد. ذکریا در کتاب خواندنی خود به نام" آینده آزادی" می نویسد: مردم خاورمیانه تولید کننده تاریخ هستند نه مصرف کننده آن.

صبح جمعه ۲۵ فروردین ۱۳۸۴ بود که آناهیتای عزیز من برای همیشه چشمهایش را بست و امروز یکسال از اون روز تلخ می گذره...

یکساله که دیگه امام زاده طاهر کرج برای من مفهومی دیگر دارد اما توی این یک سال یک سئوال همیشه ذهنم رو قلقلک می داد: آیا وجود این حس قوی فراموشی در ما انسانها خوشایند است یا خیر؟

 دارم میرم امام زاده طاهر...برای دیدن آناهیتای عزیزم...

اول:

همان روزی که خبرگزاری ها از طرح نمایندگان مجلس برای معافیت سربازی پسرانی که با دختری معلول ازدواج کنند خبر داده بودند توی ایستگاه مترو شاهد برخورد خشن یکی از کارکنان مترو با زنی بودم که قصد داشت پسر معلولش رو همراه خودش به واگن مخصوص خانمها بیاورد.مامور مترو قطار رو متوقف کرده بود تا اون زن رو از واگن خانمها پیاده کنه و اون خانم هم مستاصل و خسته فریاد میزد: واگن های دیگه همه شلوغ بودند.این سومین قطاریه که رد میشه و به من اجازه ورود نمی دهند.مگه نمی بینی که پسرم معلوله و نیاز به مراقبت داره.انصاف داشته باشید... 

دوم:

چند شب قبل مسیر کوتاهی رو سوار یک ماشین شدم.همراه من دو نفر دیگر هم سوار شدند که زودتر از من پیاده شدند.وقتی داشتم توی کیفم دنبال پول می گشتم تا کرایه راننده رو آماده کنم صدای موبایل راننده بلند شد.متوجه شدم که راننده به موبایلش جواب نمی دهد و وقتی سرم را بالا آوردم تا بگویم که سر خیابان بعدی پیاده می شم دیدم که جناب راننده موبایل خودشو که اتفاقا از این گوشی های صفحه نمایش بزرگ هم بود جلوی چشم من گرفته تا صحنه های سکسی که در حال پخش بود رو بهتر ببینم...

سوم:

امروز عصر توی پیاده روی شلوغ خیابان آزادی در حال گذر بودم که دوتا دختر از همون هایی که به دختران خیابانی معروفند به یک زن چادری که جلوی من با دختر کوچکش در حال حرکت بود نزدیک شدند و شروع به فحاشی و تف کردن توی صورت اون زن کردند.هاج و واج مونده بودم که چه اتفاقی افتاده.دیدم بیچاره خانمه هم از تعجب و ترس صداش می لرزه.تا اومدم بهش بگم که اهمیت نده و زودتر رد بشه دیدم دوتا دختر ریختن سر خانمه و شروع به کتک زدنش  کردند.من هم که برای کمک به خانمه وارد معرکه شدم  بی نصیب نماندم و متاسفانه فحش هایی رکیک هم شنیدم.بالاخره با کمک دیگر رهگذران نجات پیدا کردیم و طفلکی خانمه دست دخترش رو گرفت و با چنان سرعتی می دوید که تا حالا از یک زن ندیده بودم...

اینها یک نمای کوچک از روزهای این هفته من بود.می توانم چاقو گذاشتن زیر گلوی همکار عزیزم وحید پوراستاد رو هم به این لیست اضافه کنم و بپرسم به نظر شما بهای" امن و انسانی زیستن" در این مملکت چقدر است؟ دوست دارم بپرسم و البته می پرسم که امنیت ما کمتره یا مردم عراق و فلسطین؟  نه تنها امنیت نداریم بلکه حق زندگی انسانی را هم مدت ها است که ازما سلب کردند. صحبت کردن از حقوق بشر توی این دیار به افسانه ای می ماند تا با رویای آن روزی نو را به شب برسانیم تا مگر فردا به امید تحقق رویای شب دیده از خواب برخیزیم...