درست 24 ساعت پس از هشدار توني بلر به ايران 15نظامي انگليسي آزاد شدند؛ گويي محمود احمدي نژاد مجبور بود تا آن كنفرانس مطبوعاتي كذايي را برگزار كند و آزادي اين نظاميان را نشانگر رافت اسلامي ايران و هديه به ملت انگلستان بخواند تا شايد بدينوسيله افتضاح اين شكست ديپلماتيك را پيش چشم ايرانيان پنهان كرده باشد. اما اندكي اطلاع از آنچه در اين روزها گذشته است كافي بود تا اين باور حاصل آيد كه ابتكار عمل در اين جريان نه در دست ايران كه تماما در دست سياستمداران بريتانيايي بود و نهايتا نيز لبخند رضايت را آن سياسيون برلب آوردند و  نصيب سياستمداران ايراني تنها آه بود و ليواني آب سرد كه به ميمنت پايان اين پروسه نوشيدند. به اين ترتيب اكنون نه زمان گفت و شنود و خنديدن احمدي نژاد و هم قطارانش با نظاميان انگليسي كه موعد پاسخگويي اين سياستمداران به ملت ايران است. اكنون پاسخگويي به يك سئوال بيش از هر سخن و بيان ديگري ضرورت دارد. اداره كنندگان ايران بايد توضيح دهند كه از وراي بازداشت و نگهداري اين نظاميان به دنبال چه چيزي بودند و نهايتا چه حاصل ساخته اند؟ آيا آنگونه كه احمدي نژاد در برابر اصرار يكي از خبرنگاران از نامه عذرخواهي انگلستان به ايران خبر داد و اين نامه را دستاورد اين اتفاق براي ايران خواند، مي تواند دليل قانع كننده اي براي بازداشت و آزادي اين افراد باشد؟ عذرخواهي انگلستان براساس چه مابه ازايي تفسير مي شود؟ سخن گفتن از "رافت اسلامي" در نظامي جهاني كه مبناي آن بر قدرت استوار است چه جايگاهي دارد؟ چگونه است ريس دولتي كه ارزش هر ايراني را صدهزار برابر بيشتر از هر انگليسي مي داند، اينچنين براي آزادي 15 انگليسي شو تبليغاتي ترتيب مي دهد و اجرائيات مملكت را براي ساعتي تعطيل كرده و شخصا آزادي اين اسرا را مژده مي دهد؟! و بعد به ديدن آزادشدگان مي شتابد تا انوار رافت اسلامي و مهرورزي را در چهره آنان ببيند و پيام تشكر اين نظاميان را خود شخصا بشنود و شاد شود.

نه آقاي احمدي نژاد! اين بار باختيد. پانزده به يك باختيد! شما 15 نظامي انگليسي را آزاد كرديد و درمقابل آنها يك ديپلمات ايراني را. حتي هشدار توني بلر به شما اين فرصت را نداد تا تكليف 4 ايراني ربوده شده ديگر در عراق راهم روشن كنيد.