اکبر محمدی در زندان اوین درگذشت. خبر کوتاه بود و بهت آور. مقاومت برای باور کردن خبر بی فایده بود چه آنکه مسئولین سازمان زندانها بدون هیچ مقاومتی فوت اکبر محمدی را تایید کردند. پس باید باور می کردیم که او پس از تحمل سه روز اعتصاب غذای خشک برای همیشه از زندان اوین رهایی یافته است. اکبر محمدی را هیچگاه از نزدیک ندیدم و تنها در این سالها همچون دیگران اخبار روزهای زندان و مرخصی هایش را می خواندم. اما امروز دیگر این زندانی معروف سالهای اخیر زنده نیست تا محکومیتش سندی باشد بر حقوق بشر ستیزی بزرگان این دیار. اکبر محمدی به علت اعتصاب غذا در زندان اوین درگذشت و چه ابلهانه امروز مسئولین علت مرگ او را ایست قلبی اعلام می کنند. غافل از اینکه اگر ایست قلبی صورت نگیرد قطعا کسی نخواهد مرد. ایست قلبی ایستگاه آخر زندگی است و مهم اکنون این قضیه است که لحظات قبل از ایست قلبی بر اکبر محمدی چه گذشته است. خبر درگذشت اکبر محمدی را امروز تمام خبرگزاری های داخلی و خارجی مخابره کردند اما در اجتماع بزرگ اصلاح طلبان برای اعتراض به نقض حقوق بشر در لبنان جماعت سخنران نامی از این زندانی درگذشته نیاوردند که گویی یاد کردن از سمبل های حادثه کوی دانشگاه نیز دیگر نه نامی دارد و نه نانی به جماعت اصلاح طلب می بخشد. همه آمدند و از آنچه امروز بر مردم بی پناه لبنان می گذرد سخن گفتند بی آنکه بر سرنوشت زندانی سیاسی  بی پناه این سرزمین تاسف خورند. شاید صلاح این بود که تنها یکی از سخنرانان از "سکته منجر به فوت" این زندانی خبر دهد و اظهار تاسف کند. پس شاید اکنون نباید از بی تفاوتی مبتکر تشکیل جبهه دموکراسی و حقوق بشر به این اتفاق تعجب کرد وقتی امروز در منزل مهنس موسوی حضور یافت واین اتفاق را تحت الشعاع  مسئله لبنان و پرونده هسته ای خواند. اما تاسف بار این جاست که دوستان معروف به اصلاح طلب وقتی خطاب قرار می گیرند از پیش بینی این اتفاقات در زمان انتخابات ریاست جمهوری سخن می گویند و باز هم چوب تحریم است که بر سر منتقد آوار می کنند. اما به این پرسش پاسخ نمی دهند که اکبر محمدی ها مگر زندانیان هشت سال اصلاحات نیستند؟ مگر اکبر گنجی و دهها زندانی دیگر محصول دوره اصلاحات نیستند؟ مگر مهندس موسوی خوئینی که در این دولت به زندان افتاده است در دوره نمایندگی مجلس خاری در گلوی دولت اصلاحات نبود که اگر نماینده نمی شد شاید او هم سالهای اصلاح طلبی را در زندان می گذراند.

بگذریم... اکبر محمدی اکنون دیگر زنده نیست...چه فرقی می کند مقصر مرگ او کیست؟...مهم این است که او در زندان اوین و در حین اعتصاب غذا درگذشته است. اما این روزها کم کم یک حقیقت در ذهنم پررنگ می شود. حقوق بشر اینجا مفهومی مشخص نیست. در این دیار همگان تعریفی خودخواسته از حقوق بشر دارند.

عزت ابراهیم نژاد مهمان دارد امشب!/ آسیه امینی

هیچ اتفاقی هم نمی افتد / احسان مهرابی

خبر و خطری تکان دهنده: اکبر محمدی در زندان درگذشت / فرید مدرسی

حكم اوليه اعدام براي اكبر محمدي را بعد از 7 سال اجرا كردند/عبدالله مومنی

به همین راحتی.../محمدرضا یزدان پناه

از زهرا کاظمی تا اکبر محمدی/ حنیف مزروعی

آدم ها / اکبر منتجبی

مرد، به همین راحتی؟/ آرش بهمنی

در سوگ اكبر محمدی / احمد زیدآبادی

در مرگ اکبر محمدی / مسعود بهنود

به یاد اکبر محمدی/ علی افشاری

خون او به پای همه ی ماست/ ساسان آقایی

اعتصاب غذا عامل مرگ اکبر محمدی نيست، احتمالا جنايت ديگری رخ داده است! /علی کشتگر